Grímulaus viðbrögð Breta í Þorskastríðinu, þar sem reynt var m.a. gamla nýlendutrikkið, að beita hervaldi, afhjúpa hugarfarið og tvöfeldnina. Meðan Bretar töldu sjálfsagt að kúga vanþróaðar þjóðir og fara ránshendi um auðlindir þeirra og menningu um heim allan, lýstu þeir því sem óþolandi frekju og yfirgangi á alþjóðlegu hafsvæði, af Íslendinga hálfu, að lýsa yfir stækkun landhelginnar og reka þá burt til að tryggja lífsafkomu sína og verndun fiskistofna.

Þessar „siðmenntuðu“ þjóðir ráða nú mestu í Evrópusambandinu og stjórna því með sama gamla hugarfari nu að því er virðist. Gömlu nýlendurnar hafa þær misst smám saman, ekki vegna eigin góðsemi, heldur breytts hugarfars umheimsins hvað sjálfstæði þjóða og mannréttindi varðar og þrýstings þaðan. Ennþá gæta þeir hagsmuna sinna með hervaldi á nokkrum stöðum í heimninum, oftast í nafni lýðræðisumbóta þar.

Nýlendustefna þeirra nú hefur breytta ásýnd. Hún fer fram í gegn um Evrópusambandið. Verið er að bjóða ný og fleiri smáríki inn í „dýrðina“ og „skjólið“ en þær skulu í staðinn afsala sér auðlindum sínum herraþjóðunum til ráðstöfunar. Til að tryggja þau yfirráð þótti rétt að breyta stjórnarskrá sambandsins og færa valdið einu skrefi fjær pöpulnum og í hendur þeirra sjálfra, með Lissabonsáttmálanum.
Sumstaðar reyndist nauðsynlegt „framfylgja“ lýðræðinu nokkrum sinnum og kjósa þangað til „rétt“ niðurstaða fékkst. Komu herraþjóðirnar sér svo saman um það, í reykfylltum bakherbergjum, hver ætti að vera strengjabrúða þeirra í forsetastóli. Fyrir valinu varð maður sem fæstir þegnar sameinaðrar Evrópu höfðu nokkru sinni heyrt um, en tryggt var að væri sauðþægur og meðfærilegur þeim sem í alvöru ráða. Báknið er því orðið sjálfbært.

Nú rær ríkisstjórn Íslands að því öllum árum að koma okkur þangað inn. Hún hefur auðsveip og ötullega talað máli Breta og Hollendinga í „Icesave“ málinu og ætlaði meira að segja að fara að fordæmi ES og láta kjósa um samninginn þangað til rétt niðurstaða fengist. Það tókst reyndar að koma í veg fyrir það.

Með þá þrælslund og á hnjánum, nálguðust stjórnvöld og samninganefndin ”Icesave” vandann, drógu meira að segja taum lána-drottnara síns ef orði var á hann hallað í umræðunni hér, af auðmjúkum þrælsótta.

Icesave snýst um það að SEMJA um skuldina, sem aðili að málinu en bíða ekki dóms sem réttlaus, auðmjúkur sakamaður frammi fyrir yfirvaldinu - láta ekki lánadrottna þegjandi og hljóðalaust þröngva upp á sig skilmálum sem allir vita að eru óaðgengilegir.

“En þeir vildu ekki semja um ábyrgðina sem fyrir liggur!” kann einhver að spyrja.

Þetta er ekki spurning um samningsvilja þeirra heldur er þetta skiljanleg "taktik" gegn “naívum viðsemjanda”.

Samningsstaða okkar er sterkari en lánadrottnar gefa í skyn. Þetta vita þeir en óhæf ríkisstjórn Íslands fattar það ekki enn.

Í hendi er samþykkt ríkisábyrgð sem lánadrottnar geta alltaf gengið að þegar allt annað er fullreynt.

Þeir vita þetta en vildu reyna að kreista eins mikið blóð úr auðveldri bráðinni og þeir kæmust upp með.

Þeir vita líka að ef þeir fara með málið á næsta stig fá þeir ekki neitt, því landið fer í þrot auk þess sem þeir hætta á að almenningsálit alls heimsins snúist gegn þeim.

Þetta er svipað og með sníkilinn og hýsilinn. Það er lélegur sníkill sem drepur hýsilinn.

Þau kunna sitt fag, gömlu nýlenduveldin sem sugu lífsandann úr skattlöndum sínum í aldir.

Vorum við ekki annars að brotlenda skútunni eftir tímabil forræðissjálftöku framkvæmdavaldsins, flokksstjórnmálamanna, embættismanna og peningavaldsins? Hvernig endaði það?

Eigum við nú að hlaupa til og fela Bretum, Hollendingum og þeim hinum forræðið yfir okkur af fúsum og frjálsum vilja? Hafa þeir sýnt svo einstaka lipurð og auðmýkt í samskiptum við okkur að við teljum að okkur sé best borgið undir þeirra forræði framvegis, að eilífu? Breta kannski sérstaklega, þegar við bætist reynslan úr Þorskastríðunum?

Er forræðishyggjan ekki fullreynd? Þarf að reyna Evrópuforræðið líka. Það kann annars að verða dýrkeypt því enginn gengur úr Evrópu sem þangað inn er kominn. Það er víst eins með Hells Angels. Og leynifélagsskapinn Frímúrararegluna, hvort sem hún er góð eða slæm. Hún er að minnsta kosti leynileg og það viljum við ekki í stjórn landsins lengur. Það mætti núverandi stjórn taka til athugunar.

Er ekki tími til kominn að snúa blaðinu við og taka upp opin vinnubrögð. Beint þegnlýðræði. Þjóðin kjósi um helstu mál og lítið Alþingi, með eflt þingræði sjái um smámálin og regluverkið?

Ef allur vindur úr þér er
við eigum ráð við því.
Vort græna fæði gagnast hér
það gefur vind á ný.

Evrópusinnar héldu því fram, að bara umsókn um aðild myndi styrkja krónuna.
Umsóknin er nú komin inn og krónan veikist.

Næsta skref er stigið og búið að fjalla um umsóknina og vísa henni áfram til framkvæmdanefndar.

Össur bullar og enn veikist krónan. (er samhengi þar á milli?)

Og draumóramenn Samfylkingarinnar og evrunnar vefa áfram drauma, sem aðeins eru draumar.

Nú talar sjálfur forsætisráðherra landsins eins og Ísland sé komið inn í ESB og evran rétt handan við hornið. Enn einn draumurinn. Enn eitt bullið.

„Því miður bendi allar hagstærðir til þess að Ísland muni ekki ná að uppfylla skilyrði ESB um upptöku evru fyrr en eftir mörg ár, líklega áratugi.“ Frosti Sigurjónsson.

Og enn lætur Samfylkingarstjórnin sig dreyma, leikur á fiðlu og horfir á Róm brenna.

Og dárar Samfylkingarinnar dansa í kring og syngja; þetta reddast allt með ESB! Þetta reddast allt með ESB!

Tom Watson fór ekki heim með Claret jug, þennan 137 ára gamla verðlaunagrip, í sjötta sinn, en í augum heimsins fór hann heim sem sigurvegari.

Stewart Cink vann British Open 2009 í umspili eftir að hafa lokið leik á 278 höggum - eins og Tom Watson.

Hér koma fáir og ekkert ég fer
því fagna ég mínu láni;
að nágranni minn hinn næsti er
á nóttunni gamli máni.

Söknuður

Í söknuðinum sælu finn
er sefar hjarta mitt.
Þá blærinn mína kyssir kinn
hann hvíslar nafnið þitt.

Móðurmálið

Mörgum er vandamál að tala vandað mál
og það er vandséð mál - að í þeim hóp fækki.
Því virðist gefið mál að okkar gamla mál
brátt teljist glatað mál - nema hópurinn smækki.

Brúðarparið H og A

Ykkur fylgi ástin blíð
yndi og gæfa ár og síð.
Blessunarrík blómatíð
Bægi frá ykkur myrkri og hríð

Hamingjan og himnasættir
hendur leiði nú sem mætast.
Láti allar ljúfar vættir
lífsins ykkar drauma rætast.

Ike reyndist þó sem betur fer ekki eins gereyðandi og hann var og íbúar Ameríku máttu finna fyrir. Hann var orðinn vígamóður er hingað kom en þó nógu öflugur samt til að halda mér andvaka langtímum saman í fyrrinótt. Kviðurnar voru geigvænlega snarpar og hvílík úrkoma!

Það pískraði, svona eins og í eitt handklæði eða svo, inn um rennihurðina út á suðurveröndina, þegar hæst lét, enda stóð suðaustanveðrið nánast beint upp á hana.

Og vísukorn frá því í fyrra kom upp í hugann í öllum látunum.

Úti grenjar austanátt.
Æst hún glugga lemur.
Lauf á trjánum laust er brátt
ljóst er orðið skemur.

Í nótt var hann heldur hægari og rigndi minna.
Furutopparnir dönsuðu þó enn villtan dans í morgungrámanum og yfir öllu vofði máni gamli, fullur, lék sinn feluleik inni á milli hraðfleygra óveðurskýjanna.

Niðurinn berst mjúklega af bárujárninu í gegnum þakullina og niður til okkar.
Þúsundir hringja koma og hverfa á heitu lauginni og á pollum á steyptri veröndinn.

Þrestirnir, sem léku sér eftir birtingu í morgun í fuglabaðsteininum í grjótgarðinum, neðan við stofugluggana sunnanundir eru flúnir í var.

Tveir hýma þó undir skyggninu og gá til veðurs af og til, gefa frá sér hvellt gegg eða langdregi klírrrr, hvað svo sem það merkir á þrastamáli. En hljóð þeirra eru sannkölluð hausthljóð.

Gulvíðirinn er að byrja að standa undir nafni. Einn og einn gulur brúskur er farinn að birtast inn á milli í birkikjarrinu.

Fururskógurinn á Snæfoksstöðum innrammar í fölgráum fjarska myndina.

Angurvær Mendelsohn á gömlu Gufunni kórónar svo þessa haustmorgunstemningu.

Svo koma níufréttir.
Aðallega af Ike sem ógnar nú miljónum heimila við strendur Karíbahafsins.

Vandamál okkar litla andapolls verða lítilsigld í samanburði við öll þau ósköp sem á ganga úti í hinum stóra heimi.

Mikið eigum við gott hér að eiga ekki þvílíka vá yfirvofandi hér.
Bara saklausa, angurværa rigningu.

Sem fær mann til að njóta rjúkandi kaffisopan, Gufunnar, haustlitanna utan gluggans enn betur.

Gellan var gleðimær sönn.
Lítt gerði með boð eða bönn.
Á Mæjorku var,
hitti mann þar á bar;
„nice to meet you; Aníta Fönn“

Heim úr göngum

Merar hróið manninn ber
mæddan, fullan heim.
Hann fóta löngu fúinn er
á frekar þrem en tveim.