Fjölskylduvernd

Áður en þetta ár er liðið verða átta af þrettán afkomendum konu minnar fluttir af landi brott. Báðar dætur hennar ásamt mökum og alls fimm börnum á aldrinum eins til sextán ára. Orsökin er sú að fyrirvinnur fjölskyldnanna, ágætlega menntaðar, harðduglegar og á besta aldri, fá ekki næga atvinnu til að framfleyta sér og sínum á Íslandi.
Eftir situr löskuð fjölskylda á Íslandi. Hvernig verða nú jólin, afmælin, samverustundir fjölskyldunnar á sumrin?
Á sama tíma er unnið ljóst og leynt að því á stjórnarheimili hinnar norrænu velferðar að sporna við atvinnuskapandi framkvæmdum um land allt.
Í nafni umhverfis- og náttúruverndar.
Er stjórnarheimilið eina heimilið á Íslandi sem ekki metur fjölskyldu sína æðra öðru og slær um hana skjaldborg?
Skal íslenskum fjölskyldum, manneskjum, börnum, frekar fórnað en að hróflað skuli við náttúrunni.
Er virkilega, í þessu fámenna, strjálbýla og ógnarvíðfeðma landi OKKAR, ekki pláss fyrir okkur öll?
Sumum okkar sem fæðast Íslendingar, vaxa úr grasi sem Íslendingar, vilja vera Íslendingar og ekkert annað, vilja lifa og búa börnum sínum heimili á Íslandi og hvergi annarsstaðar, er gert það ómögulegt.
Ég þykist þess viss að ef náttúruhamfarir, eldgos, jarðskjálftar, hefðu orðið þess valdandi að þúsundir Íslendinga, foreldrar í blóma lífsins, þúsundir barna á öllum aldri, þyrftu að yfirgefa landið yrði farið í þjóðarátak til að afstýra slíkri blóðtöku.
Landsmóðir og -faðir, Jóhanna og Steingrímur, flyttu þá hjartnæmar ræður er þau ýttu átakinu úr vör og lýstu því hvílíkt böl slík blóðtaka væri einni þjóð. Hún svaraði til þess að 150 þúsund Norðmenn þyrftu að yfirgefa land sitt.
En þau fúlsa ekki við stefnu Norrænu Velferðarstjórnarinnar á Íslandi, löndin næst okkur. Vinaþjóðirnar í austri.
Var þetta ef til vill einhver regin misskilningur húsráðenda á stjórnarheimilinu íslenska? Héldu þau að norræn velferðarstefna snérist um það að sjá hinum norrænu löndunum fyrir öndvegis vinnuafli og efnilegum þjóðfélagsþegnum og skattgreiðendum til ókominnar framtíðar? Við hér, þessi þrjúhundruð þúsund, gætum vel séð af nokkrum prósentum þjóðarinnar af vel menntuðu vinnuafli og efnilegum börnum til að auka hagsæld frænda okkar, mitt í okkar kreppu?
En þessi horfnu prósent eru ekki bara tölur á blaði heldur manneskjur, fullorðið fólk og börn af holdi og blóði, skilin að frá öfum og ömmum, frændum og frænkum í sárum hér heima.
Einum útflutningi má því segja að þessi lánlausa ríkisstjórn hafi komið í gang:
Útflutningi á þeirri auðlind sem þjóðinni er dýrmætara en melar og mýrar: Mannauði og mannsefnum. Án þess að fá auðlindaskatt.
Tækifærið vil ég svo nota til að óska fyrrverandi umhverfisráðherra og öðrum sem hafa orðið þeirrar gæfu aðnjótandi að auðnast það að ættleiða börn erlendis frá, hjartanlega til hamingju. Þau blessuð börn vega þó agnarögn upp á móti öllum þeim þúsundum íslenskra sem horfin eru og hverfa munu vegna skorts á atvinnutækifærum - í þágu umhverfisverndar.