Fjölskylduvernd

Áður en þetta ár er liðið verða átta af þrettán afkomendum konu minnar fluttir af landi brott. Báðar dætur hennar ásamt mökum og alls fimm börnum á aldrinum eins til sextán ára. Orsökin er sú að fyrirvinnur fjölskyldnanna, ágætlega menntaðar, harðduglegar og á besta aldri, fá ekki næga atvinnu til að framfleyta sér og sínum á Íslandi.
Eftir situr löskuð fjölskylda á Íslandi. Hvernig verða nú jólin, afmælin, samverustundir fjölskyldunnar á sumrin?
Á sama tíma er unnið ljóst og leynt að því á stjórnarheimili hinnar norrænu velferðar að sporna við atvinnuskapandi framkvæmdum um land allt.
Í nafni umhverfis- og náttúruverndar.
Er stjórnarheimilið eina heimilið á Íslandi sem ekki metur fjölskyldu sína æðra öðru og slær um hana skjaldborg?
Skal íslenskum fjölskyldum, manneskjum, börnum, frekar fórnað en að hróflað skuli við náttúrunni.
Er virkilega, í þessu fámenna, strjálbýla og ógnarvíðfeðma landi OKKAR, ekki pláss fyrir okkur öll?
Sumum okkar sem fæðast Íslendingar, vaxa úr grasi sem Íslendingar, vilja vera Íslendingar og ekkert annað, vilja lifa og búa börnum sínum heimili á Íslandi og hvergi annarsstaðar, er gert það ómögulegt.
Ég þykist þess viss að ef náttúruhamfarir, eldgos, jarðskjálftar, hefðu orðið þess valdandi að þúsundir Íslendinga, foreldrar í blóma lífsins, þúsundir barna á öllum aldri, þyrftu að yfirgefa landið yrði farið í þjóðarátak til að afstýra slíkri blóðtöku.
Landsmóðir og -faðir, Jóhanna og Steingrímur, flyttu þá hjartnæmar ræður er þau ýttu átakinu úr vör og lýstu því hvílíkt böl slík blóðtaka væri einni þjóð. Hún svaraði til þess að 150 þúsund Norðmenn þyrftu að yfirgefa land sitt.
En þau fúlsa ekki við stefnu Norrænu Velferðarstjórnarinnar á Íslandi, löndin næst okkur. Vinaþjóðirnar í austri.
Var þetta ef til vill einhver regin misskilningur húsráðenda á stjórnarheimilinu íslenska? Héldu þau að norræn velferðarstefna snérist um það að sjá hinum norrænu löndunum fyrir öndvegis vinnuafli og efnilegum þjóðfélagsþegnum og skattgreiðendum til ókominnar framtíðar? Við hér, þessi þrjúhundruð þúsund, gætum vel séð af nokkrum prósentum þjóðarinnar af vel menntuðu vinnuafli og efnilegum börnum til að auka hagsæld frænda okkar, mitt í okkar kreppu?
En þessi horfnu prósent eru ekki bara tölur á blaði heldur manneskjur, fullorðið fólk og börn af holdi og blóði, skilin að frá öfum og ömmum, frændum og frænkum í sárum hér heima.
Einum útflutningi má því segja að þessi lánlausa ríkisstjórn hafi komið í gang:
Útflutningi á þeirri auðlind sem þjóðinni er dýrmætara en melar og mýrar: Mannauði og mannsefnum. Án þess að fá auðlindaskatt.
Tækifærið vil ég svo nota til að óska fyrrverandi umhverfisráðherra og öðrum sem hafa orðið þeirrar gæfu aðnjótandi að auðnast það að ættleiða börn erlendis frá, hjartanlega til hamingju. Þau blessuð börn vega þó agnarögn upp á móti öllum þeim þúsundum íslenskra sem horfin eru og hverfa munu vegna skorts á atvinnutækifærum - í þágu umhverfisverndar.

Ný þjóð óskast!

Sumir þurfa víst að hugsa sér til hreyfings - finna sér nýja þjóð til að stjórna. Þjóð sem ekki er svona óendanlega vitlaus. Þjóð sem sér allar skjaldborgirnar sem reistar hafa verið. Sér allt sólskinið sem búið er að bera í fötuvís inn á heimili hennar. Kannski finnst svoleiðis óskaþjóð suður í Evrópu einhversstaðar. Þar bjuggu Keisarinn fatalausi og Don Kíkóti. Sumir eiga orðið meiri samleið með þeim en okkur hinum, sem stöndum bræðrunum frá Bakka nær.

ES og Icesave

Hafa gömlu nýlenduþjóðir heimsins eitthvað breyst? Þær töldu sjálfsagt að mergsjúga mætti aðrar þjóðir í skjóli hernaðarlegs yfirburðar til að skaffa sínum eigin þegnum betri lífsafkomu, meðan þær kúguðu þegna þess ríkis sem áttu auðlindirnar og héldu þeim á stigi örbyrgðar. Menningarverðæti þessara þjóða lögðu þær líka hald á.

Grímulaus viðbrögð Breta í Þorskastríðinu, þar sem reynt var m.a. gamla nýlendutrikkið, að beita hervaldi, afhjúpa hugarfarið og tvöfeldnina. Meðan Bretar töldu sjálfsagt að kúga vanþróaðar þjóðir og fara ránshendi um auðlindir þeirra og menningu um heim allan, lýstu þeir því sem óþolandi frekju og yfirgangi á alþjóðlegu hafsvæði, af Íslendinga hálfu, að lýsa yfir stækkun landhelginnar og reka þá burt til að tryggja lífsafkomu sína og verndun fiskistofna.

Þessar „siðmenntuðu“ þjóðir ráða nú mestu í Evrópusambandinu og stjórna því með sama gamla hugarfari nu að því er virðist. Gömlu nýlendurnar hafa þær misst smám saman, ekki vegna eigin góðsemi, heldur breytts hugarfars umheimsins hvað sjálfstæði þjóða og mannréttindi varðar og þrýstings þaðan. Ennþá gæta þeir hagsmuna sinna með hervaldi á nokkrum stöðum í heimninum, oftast í nafni lýðræðisumbóta þar.

Nýlendustefna þeirra nú hefur breytta ásýnd. Hún fer fram í gegn um Evrópusambandið. Verið er að bjóða ný og fleiri smáríki inn í „dýrðina“ og „skjólið“ en þær skulu í staðinn afsala sér auðlindum sínum herraþjóðunum til ráðstöfunar. Til að tryggja þau yfirráð þótti rétt að breyta stjórnarskrá sambandsins og færa valdið einu skrefi fjær pöpulnum og í hendur þeirra sjálfra, með Lissabonsáttmálanum.
Sumstaðar reyndist nauðsynlegt „framfylgja“ lýðræðinu nokkrum sinnum og kjósa þangað til „rétt“ niðurstaða fékkst. Komu herraþjóðirnar sér svo saman um það, í reykfylltum bakherbergjum, hver ætti að vera strengjabrúða þeirra í forsetastóli. Fyrir valinu varð maður sem fæstir þegnar sameinaðrar Evrópu höfðu nokkru sinni heyrt um, en tryggt var að væri sauðþægur og meðfærilegur þeim sem í alvöru ráða. Báknið er því orðið sjálfbært.

Nú rær ríkisstjórn Íslands að því öllum árum að koma okkur þangað inn. Hún hefur auðsveip og ötullega talað máli Breta og Hollendinga í „Icesave“ málinu og ætlaði meira að segja að fara að fordæmi ES og láta kjósa um samninginn þangað til rétt niðurstaða fengist. Það tókst reyndar að koma í veg fyrir það.

Samningsstaða?

Hér hefur fram til þessa viðgengist sá undirlægjuhugsunarháttur að skuldari sé réttlaus með öllu og lánadrottinn geti sett honum sína ofurkosti mótbárulaust.

Með þá þrælslund og á hnjánum, nálguðust stjórnvöld og samninganefndin ”Icesave” vandann, drógu meira að segja taum lána-drottnara síns ef orði var á hann hallað í umræðunni hér, af auðmjúkum þrælsótta.

Icesave snýst um það að SEMJA um skuldina, sem aðili að málinu en bíða ekki dóms sem réttlaus, auðmjúkur sakamaður frammi fyrir yfirvaldinu - láta ekki lánadrottna þegjandi og hljóðalaust þröngva upp á sig skilmálum sem allir vita að eru óaðgengilegir.

“En þeir vildu ekki semja um ábyrgðina sem fyrir liggur!” kann einhver að spyrja.

Þetta er ekki spurning um samningsvilja þeirra heldur er þetta skiljanleg "taktik" gegn “naívum viðsemjanda”.

Samningsstaða okkar er sterkari en lánadrottnar gefa í skyn. Þetta vita þeir en óhæf ríkisstjórn Íslands fattar það ekki enn.

Í hendi er samþykkt ríkisábyrgð sem lánadrottnar geta alltaf gengið að þegar allt annað er fullreynt.

Þeir vita þetta en vildu reyna að kreista eins mikið blóð úr auðveldri bráðinni og þeir kæmust upp með.

Þeir vita líka að ef þeir fara með málið á næsta stig fá þeir ekki neitt, því landið fer í þrot auk þess sem þeir hætta á að almenningsálit alls heimsins snúist gegn þeim.

Þetta er svipað og með sníkilinn og hýsilinn. Það er lélegur sníkill sem drepur hýsilinn.

Þau kunna sitt fag, gömlu nýlenduveldin sem sugu lífsandann úr skattlöndum sínum í aldir.

Nomenklatúra

Yfir Evrópu ríkir nú nomenklatúra, laus við allt vesen sem fylgir óþarfa afskiptum þegnanna af lýðræðinu. „Við skulum bara sjá um lýðræðið handa ykkur“ sögðu þeir og þvinguðu Lissabonsáttmálanum í gegn í nokkrum atrennum þó. Árangurinn sást í gær. Nomenklatúran skipaði leiðtogana sína úr eigin röðum eftir eitthverju ógegnsæju bítteringakerfi. Þegnarnir kusu þá ekki.

Vorum við ekki annars að brotlenda skútunni eftir tímabil forræðissjálftöku framkvæmdavaldsins, flokksstjórnmálamanna, embættismanna og peningavaldsins? Hvernig endaði það?

Eigum við nú að hlaupa til og fela Bretum, Hollendingum og þeim hinum forræðið yfir okkur af fúsum og frjálsum vilja? Hafa þeir sýnt svo einstaka lipurð og auðmýkt í samskiptum við okkur að við teljum að okkur sé best borgið undir þeirra forræði framvegis, að eilífu? Breta kannski sérstaklega, þegar við bætist reynslan úr Þorskastríðunum?

Er forræðishyggjan ekki fullreynd? Þarf að reyna Evrópuforræðið líka. Það kann annars að verða dýrkeypt því enginn gengur úr Evrópu sem þangað inn er kominn. Það er víst eins með Hells Angels. Og leynifélagsskapinn Frímúrararegluna, hvort sem hún er góð eða slæm. Hún er að minnsta kosti leynileg og það viljum við ekki í stjórn landsins lengur. Það mætti núverandi stjórn taka til athugunar.

Er ekki tími til kominn að snúa blaðinu við og taka upp opin vinnubrögð. Beint þegnlýðræði. Þjóðin kjósi um helstu mál og lítið Alþingi, með eflt þingræði sjái um smámálin og regluverkið?

HÍBÝLI VINDANNA

Í orðastað heilsustofnunar NLFÍ
(af gefnu tilefni)

Ef allur vindur úr þér er
við eigum ráð við því.
Vort græna fæði gagnast hér
það gefur vind á ný.

"Vér erum þelið...."

„Vér erum þelið sem draumar eru ofnir úr“

Þessi orð Shakespear (þýðing Helga Hálfdanarsonar) virðast vera orðin einkunnarorð Samfylkingarinnar.

Evrópusinnar héldu því fram, að bara umsókn um aðild myndi styrkja krónuna.
Umsóknin er nú komin inn og krónan veikist.

Næsta skref er stigið og búið að fjalla um umsóknina og vísa henni áfram til framkvæmdanefndar.

Össur bullar og enn veikist krónan. (er samhengi þar á milli?)

Og draumóramenn Samfylkingarinnar og evrunnar vefa áfram drauma, sem aðeins eru draumar.

Nú talar sjálfur forsætisráðherra landsins eins og Ísland sé komið inn í ESB og evran rétt handan við hornið. Enn einn draumurinn. Enn eitt bullið.

„Því miður bendi allar hagstærðir til þess að Ísland muni ekki ná að uppfylla skilyrði ESB um upptöku evru fyrr en eftir mörg ár, líklega áratugi.“ Frosti Sigurjónsson.

Og enn lætur Samfylkingarstjórnin sig dreyma, leikur á fiðlu og horfir á Róm brenna.

Og dárar Samfylkingarinnar dansa í kring og syngja; þetta reddast allt með ESB! Þetta reddast allt með ESB!

British Open 2009

Heimurinn varð vitni að því um helgina, hvernig hyggindi, þolinmæði og sjálfsagi „öldungsins“, sem gjörþekkir leik sinn og virðir getu sína og takmörk, átti í höggi við ágengari og fyrirhyggjulausari leikstíl yngri manna sem í krafti forskots síns, hvað líkamlega snerpu og úthald viðkemur, ögra heldur erfiðum aðstæðum og taka áhættu, sem klókindi reynslunnar, forða hinum eldri frá að taka.
Nei, hér er ekki verið að lýsa veruleika íslensks fjármála- og atvinnulífs síðasta áratugar eða vísa til blindrar aulaglópsku þeirra sem þar léku leik sinn.
Leikurinn hér er golf. Og umhverfið; Opna breska meistaramótið, eðlasti vettvangur þessa ævaforna og hefðum prýdda leiks.
Í hlutverki mentorsins var síðasti stóri séntilmaður leiksins, sem eftir er; emeritus Tom Watson, sem hér er líklega að kveðja aðdáendur golfleiksins um allann heim, með því að laða enn einu sinni fram frábærann leik, prýddan háttvísi þeirri og prúðmennsku, sem þessar íþrótt fylgir framar öðrum.
Tom Watson verður sextugur í september og hefur fyrir löngu dregið sig í hlé frá PGA hringekjunni stóru en leikið með á mótaröð öldunganna í Bandaríkjunum síðastliðin tíu ár.
Þessa eftirminnilegu júlídaga 2009, á sjávarfitjum Skotlands, sýndi Watson samt sem áður djörfung og hugprýði riddarans, þegar hann mat stund og stað til þess, dró þá ásinn úr slíðrum á teig og sýndi hvernig beita skal honum af fimi gegn hafvindum Skosku strandanna. Þess á milli lét hann blendinginn góða og lágu járnin syngja og sindra í sólskininu og tryggja sér bestu staðsetningu á brautum fyrir næsta högg og sneyddi þannig af snilld hjá því að koma sér í vandræði í karganum utan brauta, sem var úfinn og erfiður nú, á hinum sögufræga Turnberry velli, hvar téður Tom vann sinn annan sigur á Opna Breska fyrir 32 árum. Á karga þessum fengu þeir, sem ekki tókst eins vel að lenda boltum sínum á brautum, miskunarlaust að kenna. Já - ekki minni snillingur Tiger Woods, sem auk þess týndi bolta lubbanum og varð að játa sig sigraðan við niðurskurðinn, eftir tvo daga.
Turnberry völlurinn er þeirrar náttúru að hann verður ekki leikinn af krafti og móð heldur af hyggindum, útsjónarsemi og í sátt við aðstæður hverju sinni. Kylfingar verða að meta hvert högg af gaumgæfni og sjá fyrir, eins og góður skákmaður, hvaðan vænlegast verður að leika næsta högg á eftir og koma boltanum þangað. Enginn vissi þetta betur en Watson, sem sigraði hér 1977 eins og áður segir. Leikskipulag sitt byggðist hann á reynslu sinni og hélt sig við það til hins ítrasta. Og það var einfalt; hitta brautirnar. Hann valdi verkfærin á teig í samræmi við það, hélt sinni fumlausu, taktföstu sveiflu svo fæstir hittu brautirnar betur en hann þessa daga. Hann skapaði sér þannig vænlegri stöðu en aðrir, til að vinna úr brautarhöggunum og koma sér klakklaust inn á flatirnar. Þar bauð hann svo upp á flugeldasýningu svo hrein unun var að sjá á stundum, gjarnan þegar mest reið á fyrir hann.
Frammistaða þessa öðlings íþróttarinnar, með brosið milda sem afhjúpar skarðið milli framtannanna sem er svo einkennandi fyrir góðmannlegt andlitið, á sannarlega erindi við allan heiminn í dag. Sýnir okkur svart á hvítu að til að ná árangri þurfa kapp og forsjá að haldast í hendur.
Kapp og kraftur hins unga getur leitt í ógöngur ef forsjá og hyggindi hins eldri fá ekki að komast að.
Hann sýndi okkur yfirburða hæfni sína og einbeitingu og hristi hvað eftir annað af sér atlögur fjölda yngri keppinauta, alla fjóra dagana, við hin ýmsu veðurskilyrði. Stóð svo uppi einn, að lokum með sigurinn í höndum sér. Eitt högg skildi hann og þann er næstur honum kom, og aðeins ríflega tveggja metra langt pútt var eftir, til að innsigla sögulegan sigur. Þarna stóð hann frammi fyrir tugum þúsunda hyllandi aðdáendum og hundruðum milljóna sjónvarpsáhorfendum en ekki síst þeirri staðreynd að næsta högg gæti orðið heimssögulegur viðburður. Þá brast einbeiting hans undan þessari ofurmannlegu spennu og stutt pútt hans geigaði.
Pútt þetta, 277-unda högg hans í þessum svanasöng sínum á Opna Breska mótinu, varð um leið vendipunkturinn í leik þessa einstæða kylfings. Með því brast sigurviljinn, einbeitingin og þrekið sem einkennt hafði hann alla dagana. Því virtist aðeins ætlað að endast á sjötugustu og aðra holu.

Í umspilinu var hann aðeins sem skugginn af sjálfum sér. Sýndi þó snilli sína er hann bjargaði pari á annari holu umspilsins, 6. par þrjú, úr nánast vonlausri stöðu.

Tom Watson fór ekki heim með Claret jug, þennan 137 ára gamla verðlaunagrip, í sjötta sinn, en í augum heimsins fór hann heim sem sigurvegari.

Stewart Cink vann British Open 2009 í umspili eftir að hafa lokið leik á 278 höggum - eins og Tom Watson.

Þrastaróstur

Uppgjör tveggja ættbálka þrasta í Þrastaskógi er nýlokið. Friður er komin á – í bili amk. Grásíðuþrestirnir virðast hafa haft betur í þessari lotu.
Fylgdist með sem stríðsfréttaritari , vappandi á náttfötunum, berfættur um ylvolga veröndina eftir sól dagsins.
Rósturnar hófust upp úr lágnættinu með miklum rifrildi tveggja þrasta í lerkinu hér næst Grásíðu. Fyrst var fréttaritari viss um að Brandur Ugla væri valdur að hávaða þessum en svo reyndist ekki vera. Aðrar fuglategundi héldu sig alveg til hlés, þúfutittlingur, auðnutittlingur, stelkur og meira að segja hávær jaðrakan, sem sitt liggur ekki á gargi sínu þegar Brandur ugla er nærri, þagði þunnu hljóði.
Þrestir bættust nú við úr ýmsum áttum, birtust skyndilega út úr þokunni, settust í næstu tré og hófu upp raustir sínar. Flogist var á í lerkinu, að mestu, en síðan barst leikurinn í fururnar og lágvaxna birkikjarrið undir hæðinni.
Næturþokan í skóginum olli því að erfitt var að fylgjast með í smáatriðum en heiftin var mikil eftir garginu að dæma.
Leiknum lauk svo á öðrum tímanum með því að óvinaflokkar Grásíðuþrastanna þutu hljóðir norður í átt að Bjargarási og fylgdu nokkrir útverðir Grásíðuþrastanna í humátt á eftir, þeim gargandi en snéru svo heim aftur og settust í lerkið, magnþrota og löguðu fjaðrir sínar og brýndu gogga.
Allt virðist með kyrrum kjörum nú og heimaþrestir hafa tekið upp söng sinn og syngja okkur ábúendum næturljóð sín eins og ekkert hafi í skorist.
Nóttin er því orðin eins og sumarnótt á að vera, en þessi samt sveipuð dulúðlegum blæ af næturþokunni .

Sumarnótt

Upp er runninn þjóðhátíðardagur fyrir góðri stundu. Lágskýjað er og næturþoka hylur hamrabeltin efst í Ingólfsfjalli. Eilítið lágnættisrökkur má merkja en loftið tært og hreint eftir síðdegisrigninguna. Ég er nýkominn úr miðnæturbaðinu og gufa stígur upp af lauginni utan við gluggann, dansar tignarlega í næturkyrrðinni. Mosaflákinn er eins fagurgrænn og hann getur orðið. Hraunnibbur, skófum skreyttar, stinga sér upp í gegn um mjúkan mosafeldinn.
Fuglasöngur blandast Kyrie söng eftir snillingana Faure, Bach, Palestrina og fleiri, sem berst mjúklega frá hljómflutningstækjunum.
Annað truflar ekki þessa næturstemmningu rétt fyrir Jónsmessuna.
Ekki fyrr en styggð kemur að þröstunum sem láta nú ófriðlega og fá fleiri í lið með sér; þúfutittlinga, auðnutittlinga og staka, háværa jaðröku.
Mig grunar hvað veldur og fæ innan skamms gruninn staðfestan.
Branduglan er á næturveiðum í kjarrskóginum og kemur óvenju nærri mannabústöðum að þessu sinni. Í samtaka mætti tekst spörvunum brátt að verja nýskriðna unga sína og hrekja ugluna undan sér í áttina að Nautvökum. Og allt kyrrist kringum Grásíðu aftur. Þrösturinn tekur upp söng sinn og vornóttin verður söm á ný.